Gwintowanie: sposoby wcinania, przejścia i parametry skrawania

Gwint wewnętrzny o drobnym skoku ma na płytce mały promień naroża. Przez to błędy kształtu otworu wstępnego — owalność, stożkowatość, ślady wiertła — wpływają na trwałość płytki znacznie bardziej, niż można by oczekiwać: krawędź w jednym miejscu wcina się głębiej w metal, a w innym niemal nie pracuje.

Przed pierwszym przejściem roboczym wykonać przejście zerowe — przejście przy zerowej głębokości skrawania. Idzie ono po konturze, nie zbierając naddatku, i wyrównuje błąd kształtu wywierconego otworu. Pierwsze przejście robocze idzie wtedy po przygotowanej powierzchni.

Jeśli podczas skrawania powstaje długi wiór ciągły, owija się on wokół oprawki albo elementów obrabiarki i niszczy płytkę. Charakter wióra trzeba więc obserwować od pierwszego detalu.

1. Pierwszy detal — przejść program krok po kroku. Upewnić się, że chłodziwo wypłukuje wiór po każdym przejściu. Współrzędną początku gwintu wprowadzić 50 mm od czoła obrabianej powierzchni.
2. Drugi detal — upewnić się, że wiór się nie plącze, i dopiero wtedy uruchomić pełny cykl gwintowania.

Przy każdym przejściu krawędź skrawająca przesuwa się w stronę osi gwintu. Sposób najczęstszy.

Do stosunkowo drobnych skoków gwintu.

Powstaje wiór w kształcie litery V, a jego odprowadzenie bywa trudne — zależnie od materiału detalu. Pracują od razu oba boki profilu, więc nacisk skrawania jest największy z trzech sposobów.

Wcinanie idzie w kierunku kształtowania profilu gwintu, a nie prosto w stronę osi.

Do dużych skoków gwintu.

Wiór kierowany jest na jedną stronę — to główna zaleta. Ceną jest przyspieszone zużycie prawej krawędzi skrawającej płytki, która pracuje przy zerowej głębokości skrawania.

Wcinanie pod kątem 3…5°, rozkładające pracę między oba boki profilu.

Zalecane przy dużych skokach i materiałach dających długi wiór.

Daje równomierne zużycie po obu stronach płytki i najmniejszy nacisk skrawania z trzech sposobów. W pracy produkcyjnej to wariant najbardziej przewidywalny.